“Elbette hoşnutsuz olmalıyız, kötü bir işin en iyisini yapmanın yollarını bulmakla yetinmemeliyiz; yine de yaşamın fiili sürecindeki bütün hazzı öldürürsek, kendimiz için nasıl bir gelecek hazırlıyoruz? Bir insan baharın dönüşünden zevk alamıyorsa, emek tasarrufu sağlayan bir ütopyada neden mutlu olsun? Makinenin ona vereceği boş zamanla ne yapacak?”

Orwell bu sözde toplumsal eleştiri ile gündelik yaşamın küçük hazlarını karşı karşıya getirir görünse de asıl amacı, ikisi arasında bir denge kurmanın gerekliliğini göstermektir. Ona göre adaletsiz bir dünyaya karşı hoşnutsuzluk duymak ve daha iyi bir toplum için mücadele etmek önemlidir; ancak bu mücadele, bireyin yaşamdan aldığı somut hazzı bütünüyle yok etmemelidir. Aksi hâlde insan, yalnızca gelecekteki soyut bir kurtuluş uğruna bugünün anlamını ve canlılığını feda etmiş olur.

Baharın dönüşünden zevk alamayan birinin emek tasarruflu bir ütopyada mutlu olamayacağını söylemesi, Orwell'in temel bir kaygısını açığa çıkarır: İnsanın mutluluğu yalnızca maddi konfor ya da boş zaman miktarıyla değil, dünyayla kurduğu duyusal ve estetik ilişkiyle de ilgilidir. Eğer insanlar gündelik güzellikleri fark etme ve onlardan keyif alma kapasitesini yitirirse, teknolojinin ve toplumsal düzenin sağladığı rahatlık onları gerçek anlamda tatmin edemez.

Söz, ilerleme ve verimlilik kavramlarının kutsandığı modern düşünceye yönelik incelikli bir uyarıdır. Bugün de çalışma hayatı, siyaset ve teknoloji arasında sıkışan bireyler için anlamlı bir hatırlatma sunar: Daha iyi bir gelecek kurma arzusu, içinde yaşanan ânın güzelliklerini fark etmeyi ve sıradan deneyimlerden haz almayı dışlamamalıdır.

Bu söz, Orwell'in 12 Nisan 1946'da Tribune dergisinde yayımlanan 'Some Thoughts on the Common Toad' başlıklı yazısından alınmıştır. Yazıda yazar, kurbağaların baharda ortaya çıkışı gibi sıradan doğa olaylarından duyulan hazzın, toplumcu ve ilerlemeci söylemin yücelttiği gelecek tasavvurları tarafından küçümsenmemesi gerektiğini savunur.