“Görebildiğim kadarıyla, geçmiş yıllardaki bütün siyasal düşünme aynı şekilde kusurlu olmuştur. İnsanlar geleceği ancak kendi arzularıyla örtüştüğünde öngörebilir ve en kaba biçimde apaçık olan gerçekler, hoş karşılanmadıklarında yok sayılabilir.”

Orwell bu sözde siyasal düşüncenin en yaygın zaaflarından birini teşhis ediyor: arzuya dayalı düşünme. İnsanların gelecek hakkında yürüttükleri akıl yürütme büyük ölçüde umutlarının, korkularının ve ideolojik bağlılıklarının ürünüdür. Bir tahmin ya da öngörü ancak kişinin kendi dilekleriyle uyumluysa kabul görür; aksi takdirde en açık veriler bile görmezden gelinir.

Bu durum yalnızca sıradan yurttaşın değil, aydınların ve siyasetçilerin düşünme biçimini de tanımlar. Orwell'in asıl vurgusu kolektif bir zihinsel başarısızlığadır: 'geçmiş yıllardaki bütün siyasal düşünme' aynı hastalıktan maluldür. Bunu söylerken özellikle 1930'ların ve savaş yıllarının ideolojik kamplaşmalarını, faşizme ve totaliterliğe karşı takınılan tutumlardaki körlükleri kastediyor olması muhtemeldir.

Günümüz açısından bu söz, bilgi bolluğunun içinde yankı odalarının ve doğrulama yanlılığının nasıl işlediğini özetleyen zamansız bir uyarıdır. Hoşa gitmeyen gerçekleri görme kapasitesi, Orwell'in siyasal düşünceden beklediği en temel erdemdir.

Bu söz, Orwell'in Partisan Review dergisi için yazdığı 'London Letter' başlıklı mektup-denemelerinden birinde, Aralık 1944 tarihli ve derginin 1945 kış sayısında yayımlanan bölümde yer alır. II. Dünya Savaşı'nın son döneminde yazılmıştır; Orwell bu yazıda İngiltere'deki siyasal atmosferi, savaş sonrası düzene ilişkin tartışmaları ve dönemin aydın çevrelerinin düşünme alışkanlıklarını değerlendirir.