“Herhangi bir anda bir ortodoksluk, yani bütün makul insanların sorgusuz sualsiz kabul edeceği varsayılan bir fikirler bütünü vardır. Şunu ya da bunu söylemek tam olarak yasak değildir, ama bunu söylemek 'yapılmaz', tıpkı Victoria döneminin ortasında bir hanımefendinin yanında pantolondan söz etmenin 'yapılmaz' olması gibi. Yerleşik ortodoksliğa meydan okuyan herkes kendini şaşırtıcı bir etkinlikle susturulmuş halde bulur. Gerçekten modaya aykırı bir görüş, ister halk gazetelerinde ister seçkin dergilerde olsun, neredeyse hiçbir zaman adil bir dinlenme şansı bulamaz.”

Orwell bu paragrafta her toplumun ve her dönemin kendine özgü bir düşünce ortodoksluğu olduğunu, bunun yasal yasaklardan çok daha incelikli mekanizmalarla işlediğini anlatır. Bir görüşü yasaklamak gerekmez; onu söylemenin 'uygunsuz', 'yapılmaz', 'ayıp' sayıldığı bir atmosfer yaratmak yeterlidir. Bu toplumsal baskı, fikirleri ne bir mahkeme ne de bir sansür kurulu kadar görünür ama en az onlar kadar etkili biçimde susturur.

Victoria dönemi benzetmesi özellikle çarpıcıdır. Pantolondan söz etmek yasak değildi; ama bir hanımefendinin yanında bunu söylemek, kişiyi derhal toplum dışına iten görgüsüzlüğün zirvesiydi. Orwell'in gözlemi, entelektüel yaşamın da benzer bir görgü kuralları sistemiyle denetlendiğidir: Modaya aykırı görüşler yanlışlandıkları için değil, rahatsız edici ve uygunsuz sayıldıkları için gündemden düşer.

Bugün için bu söz, ana akım medyadan sosyal medyaya uzanan kamusal alanda hangi fikirlerin ciddiye alınıp hangilerinin görmezden gelindiğini değerlendirirken hâlâ geçerli bir çözümleme aracı sunar. Gerçek bağımsız düşüncenin önündeki en büyük engelin resmî sansürden çok, toplumsal konformizm olduğunu hatırlatır.

Bu paragraf, Orwell'in Hayvan Çiftliği adlı romanına yazdığı ancak yayımlanmayan 'The Freedom of the Press' (Basın Özgürlüğü) başlıklı önsözden alınmıştır. Orwell 1945 yılında bu önsözü kaleme almış, ancak metin ilk baskıya dahil edilmemiştir. Yazı ilk kez 15 Eylül 1972'de Times Literary Supplement'te yayımlanmıştır. Orwell burada, özellikle solcu yayın çevrelerinin kendi ortodoksluklarına aykırı gerçekleri, örneğin Sovyetler Birliği'ndeki totaliter uygulamaları, nasıl sansürlediğini ya da görmezden geldiğini eleştirmektedir.