“Katolik tutumun kabulü, toplumun mevcut adaletsizliklerinin sürmesini görmeye bir ölçüde razı olmayı ima eder... Bireysel kurtuluş, Katolik yazarların her zaman özel mülkiyet hakkını da içerecek şekilde genişlettiği özgürlüğü ima eder. Ama ulaştığımız sanayi gelişme aşamasında, özel mülkiyet hakkı, milyonlarca insan kardeşini sömürme ve onlara eziyet etme hakkı anlamına gelir. Bu yüzden sosyalist, mülkiyeti ancak ekonomik adalete karşı az çok kayıtsız olan birinin savunabileceğini öne sürer.”

Bu pasajda Orwell, Katolik Kilisesi'nin toplumsal öğretisindeki bir gerilimi tartışır: Ruhun bireysel kurtuluşuna ve özel mülkiyet hakkına yapılan vurgu, mevcut toplumsal düzenin adaletsizliklerini onaylama riski taşır. Ona göre, Katolik düşünce özgürlüğü bireysel bir hak olarak görür ve bu özgürlüğü özel mülkiyet hakkına bağlar; oysa sanayi toplumunda bu hak, emekçilerin sömürülmesine yol açar.

Orwell'in asıl derdi, teolojik bir tartışmadan çok ekonomik adalettir. Sosyalist bakış açısıyla, mülkiyet hakkının güçlü biçimde savunulmasının, geniş kitlelerin yoksulluğuna ve acısına kayıtsız kalmak anlamına geldiğini söyler. Bu, onun sık sık dile getirdiği bir temanın parçasıdır: Soyut haklar ve özgürlükler, somut toplumsal koşullar göz önüne alınmadan savunulduğunda adaletsizliği derinleştirebilir.

Bugün de mülkiyet, özgürlük ve adalet arasındaki bu gerilim güncelliğini korumaktadır. Orwell, bir hakkın biçimsel varlığının değil, o hakkın milyonlarca insanın yaşam koşulları üzerindeki fiilî etkisinin hesaba katılması gerektiğini hatırlatır.