“Bir işçi, Sendikada resmî bir göreve gelir gelmez ya da İşçi siyasetine girer girmez, istese de istemese de orta sınıflaştığı gerçeği beni yine çarpıyor. Yani burjuvaziye karşı savaşarak burjuva oluyor. Gerçek şu ki, gelirine uygun biçimde yaşamaktan ve gelirine uygun ideolojiyi geliştirmekten kaçınamıyorsun.”

Orwell burada, sınıf kimliğinin yalnızca doğumla ya da niyetle değil, büyük ölçüde maddi koşullarla belirlendiğini ortaya koyuyor. Bir işçi, sendika yöneticisi ya da milletvekili olduğunda geliri, yaşam tarzı, alışkanlıkları ve toplumsal konumu değişir. Bu değişim ise yalnızca dışsal bir farklılık değildir; zamanla düşünme biçimini, değerlerini ve ideolojisini de dönüştürür. Yani sınıf atlamak isteğe bağlı bir tercih değil, neredeyse mekanik bir sonuçtur.

Sözün en çarpıcı yanı, burjuvaziye karşı mücadele eden kişinin aslında aynı yapıya dönüştüğünü söylemesidir. Orwell'e göre insan gelirinin gerektirdiği yaşam biçimini benimsemekten kaçınamaz; burada ikiyüzlülükten çok, toplumsal yapının kuşatıcı gücü söz konusudur. Bu, Orwell'in İngiltere'deki işçi sınıfı üzerine gözlemlerini topladığı dönemde ulaştığı bir sonuçtur.

Bu düşünce sınıf bilinci ve sol siyaset açısından hâlâ önemli bir uyarıdır: iyi niyetli bireyler kurumsal konumlar kazandıkça, temsil ettiklerini sandıkları kitleden uzaklaşabilir. Orwell bu savı öfkeyle değil, soğukkanlı bir gözlemci tavrıyla dile getirir.

Bu söz, Orwell'in 1936 yılında kuzey İngiltere'deki işçi sınıfı yaşamını incelediği dönemde tuttuğu, 6-10 Şubat 1936 tarihli Wigan İskelesi Yolu günlüğünden alınmıştır. Orwell, bu çalışma sırasında işçi sınıfının barınma, çalışma ve siyasal örgütlenme koşullarını yerinde gözlemlemiştir.