“Otobiyografiye ancak utanç verici bir şeyler açığa vurduğunda güvenilmelidir. Kendini iyi anlatan bir adam muhtemelen yalan söylüyordur, çünkü içeriden bakıldığında herhangi bir yaşam basitçe bir yenilgiler dizisidir.”

Orwell burada otobiyografi türüne ve insanın kendini anlatma biçimine yönelik derin bir güvensizlik dile getiriyor. Ona göre bir insanın kendi hayatını tutarlı, başarılı ve anlamlı bir bütün olarak sunması neredeyse kaçınılmaz olarak bir kurgu içerir. Gerçek bir iç bakış, yani yaşamın içeriden görünüşü, niyetlerin sonuçlarla örtüşmediği, planların bozulduğu, beklentilerin karşılanmadığı bir dizi yenilgiyi ortaya koyar. Bu yüzden dürüst bir otobiyografi insanın zaaflarını, başarısızlıklarını ve mahcubiyetlerini göstermek zorundadır.

Bu bakış açısı Orwell'in genel entelektüel tavrıyla da uyumludur: rahatlatıcı yanılsamaları reddetmek ve rahatsız edici gerçeği söylemek. Sözün alaycı tonu yanıltmasın; burada bir karamsarlık propagandası değil, bir dürüstlük talebi vardır. İnsan kendini ne kadar parlak gösterirse o kadar az güvenilirdir çünkü yaşamın dokusu parlaklıktan değil, kırılganlıktan ve tekrarlanan düş kırıklıklarından oluşur.

Bugünün okuru için bu söz, sosyal medyada ve kişisel anlatılarda sürekli parlatılan benlik sunumlarına karşı da bir uyarı olarak okunabilir. Kusursuzluk iddiası, Orwell'in ölçütüne göre, en güçlü yalan sinyalidir.

Orwell bu düşünceleri 1944'te yazdığı 'Benefit of Clergy: Some Notes on Salvador Dalí' başlıklı denemesinde dile getirmiştir. Deneme, ressam Salvador Dalí'nin otobiyografisi 'The Secret Life of Salvador Dalí' üzerine bir değerlendirmedir. Orwell, Dalí'nin kitabında yer verdiği bazı ahlaki bakımdan rahatsız edici ayrıntıları ele alırken, otobiyografi türünün güvenilirliği üzerine bu genel gözlemi yapmıştır. Metin daha sonra 'Dickens, Dali & Others: Studies in Popular Culture' adlı derlemede yeniden yayımlanmıştır.