“Sosyalizmin gerçek amacı insan kardeşliğidir. Bu, genellikle söylenmese ya da yeterince yüksek sesle söylenmese de yaygın biçimde böyle hissedilir. İnsanlar yürek parçalayıcı siyasi mücadelelerde ömürlerini tüketir, iç savaşlarda ölür ya da Gestapo'nun gizli hapishanelerinde işkence görür; bunu kaloriferli, klimalı, floresan ışıklı bir cennet kurmak için değil, insanların birbirini dolandırıp öldürmediği, birbirini sevdiği bir dünya istedikleri için yaparlar.”

Orwell burada sosyalizmin nihai hedefini maddi refahtan çok ahlaki bir ilkeye, insan kardeşliğine bağlıyor. Ona göre insanlar siyasi mücadeleye yalnızca daha konforlu bir yaşam için değil, birbirlerini sömürmeyen ve öldürmeyen bir toplum düzeni kurmak için katlanır. Bu, sosyalizme dair yaygın teknokratik ya da ekonomik okumalardan farklı bir vurgudur. Pasajın sertliği, dönemin İkinci Dünya Savaşı koşullarıyla ilgilidir. Gestapo'ya yapılan gönderme, Nazizm'e karşı mücadelenin maddi kazanımdan çok insan onuru ve dayanışma uğruna verildiğini hatırlatır. Orwell, ideolojilerin ardındaki duygusal ve etik özü ortaya çıkarmaya çalışır: İnsanlar konforlu bir cennet için değil, sevginin ve güvenin egemen olduğu bir dünyada yaşama arzusuyla savaşırlar. Bu bakış, sosyalizmi yalnızca bir ekonomik program olarak değil, bir ahlaki özlem olarak da sunar. Ancak Orwell'in burada dikkat çektiği gerilim şudur: Bu kardeşlik ideali çoğu zaman yeterince açık dile getirilmez, bu da hareketin gerçek motivasyonunun gölgede kalmasına yol açar.

1943 yılında Tribune dergisinde "Can Socialists Be Happy?" başlığıyla yayımlanan bir yazıdan alınmıştır. Orwell bu yazıda sosyalist düşüncenin neden mutluluk ve insani değerlerle ilişkilendirilmediğini sorgular.