“Altamira'dan sonra bütün sanat çöküş gibi görünüyor.”

Picasso bu sözüyle, İspanya'nın kuzeyindeki Altamira Mağarası'nda bulunan Paleolitik dönem duvar resimlerine duyduğu hayranlığı dile getirir. Ona göre, tarihöncesi insanın ulaştığı ifade gücü o kadar ileri bir noktadır ki, sonraki binlerce yıl boyunca üretilen sanat yapıtlarının neredeyse tamamı bu başarının gerisinde kalır. Burada 'decadente' (çöküş, gerileme) sözcüğü, sanat tarihinin ilerledikçe hep daha iyiye gittiği yönündeki yaygın ilerlemeci anlayışa ters düşen bir bakışı yansıtır: Sanat düz bir çizgi üzerinde ilerlemez; kimi erken dönemler, sonradan aşılamayan bir yalınlık ve güç yakalayabilir.

Bu yaklaşım, Picasso'nun modern sanata yön veren birçok akımı içselleştirirken ilkel ya da arkaik sayılan sanat biçimlerine gösterdiği ilgiyle de uyumludur. O, Afrika maskelerinden, İber yontularından ve mağara resimlerinden beslenmiş bir sanatçıdır. Söz, aynı zamanda bir paradoksu da barındırır: 'Çöküş' dediği gelenek içinde kendisi de vardır; ancak bunu, sanatçının geçmişin dorukları karşısındaki alçakgönüllülüğünü ve sürekli bir yenilenme arayışını anlatan bir itiraf olarak okumak gerekir. Bugünün okuruna ise, sanatın değerinin zamansal sırayla değil, yapıtın iç enerjisiyle ölçüldüğünü hatırlatır.