“Ben nesneleri gördüğüm gibi değil, düşündüğüm gibi resmederim.”

Bu söz, Picasso'nun sanatının doğayı taklit etmekten çok, sanatçının zihninde yeniden kurulan bir gerçeklik olduğunu ifade eder. Ona göre resim, gözün basit bir kaydı değil; algının, düşüncenin ve duygunun biçim verdiği bir kurgudur. Bu anlayış, onun Kübizm dönemindeki parçalanmış, geometrikleştirilmiş formlarının da anahtarıdır. Nesneleri tek bir açıdan görmek yerine onları zihinsel olarak farklı yüzleriyle kavramayı ve tuvale öyle yansıtmayı seçer.

Söz, yalnızca resimle sınırlı olmayan bir düşünce tarzını da ima eder. Gerçeklik, sanatçı için dış dünyanın olduğu gibi aktarılması değil, yeniden yorumlanmasıdır. Göz ve el, zihnin hizmetindedir. Bugünün izleyicisine de yaratıcılığın mesele olanı kopyalamak değil, görmeyi ve düşünmeyi birleştiren bir eylem olduğunu söyler.