“Resim yaparken hep insanların beklemediği bir imge vermeye çalışırım; öyle ezici bir imge olsun ki kabul edilemez olsun.”

Picasso burada sanatın izleyiciyi rahatlatmak değil, sarsmak görevi olduğunu savunur. Onun aradığı güzellik ya da uyum değil, "beklenmedik" ve "ezici" olandır. Resim, alışılmış formların tekrarlandığı bir alan olmaktan çıkıp izleyicinin alışkanlıklarını kıran, hatta onu reddetmeye zorlayan bir güç hâline gelir. Bu anlayış, özellikle Kübist ve daha sonraki dönemlerinde biçimleri bilinçli olarak bozmasının da gerekçesi gibidir.

"Kabul edilemez" sözcüğü, sanatın sınırlarını zorlama isteğini gösterir. Picasso, izleyicinin hemen anlayıp benimseyeceği imgeler yerine onu rahatsız eden, düşündüren ve hatta öfkelendiren bir görüntü peşindedir. Bu, sanatçının toplumun beğenisine boyun eğmeyen, kendi hakikatini dayatan tavrıdır. Onun resimlerinde gördüğümüz çarpıtılmış yüzler ve parçalanmış bedenler bu arayışın ürünleridir.

Söz, bugün sanatın ve genel olarak yaratıcı üretimin işlevi üzerine bir tartışma da açar. Kolay tüketilen, tanıdık ve rahatlatıcı işlerin aksine asıl yeniliğin, izleyicinin konforunu bozan işlerden doğduğunu öne sürer. Sanatçının görevi beklentileri karşılamak değil, yeni beklentilerin kapısını aralamaktır.