“Eskiden bir tablo eklemelerin toplamıydı. Bende ise bir tablo yıkımların toplamıdır.”

Picasso bu sözüyle geleneksel resim anlayışından kopuşunu özetler. Klasik resimde tuval; figürlerin, nesnelerin, renklerin ve perspektif unsurlarının adım adım eklenmesiyle kurulan bir bütündür. Sanatçı, görünen dünyayı tuvalde yeniden inşa etmek için parçaları birleştirir. Picasso ise özellikle Kübizm döneminde bu anlayışı tersine çevirdiğini söyler: Önce nesneyi, figürü ya da kompozisyonu parçalara ayırır; geleneksel biçimi, perspektifi ve temsili yıkar. Ortaya çıkan eser, bu yıkımın izlerini taşıyan yeni bir düzenlemedir.

Bu "yıkım" sözcüğü yalnızca teknik bir yöntemi değil, aynı zamanda sanata bakıştaki köklü bir dönüşümü anlatır. Picasso için yaratım; alışılmış formları reddetmeyi, izleyicinin beklentilerini sarsmayı ve resmin kendi gerçekliğini kurmasını gerektirir. Bu yüzden onun tablosu, eksiltme ve bozma üzerinden yeni bir görme biçimi önerir.

Söz, günümüzde yaratıcı süreçlerin yalnızca biriktirmekle değil, mevcut olanı sorgulayıp kırmakla da ilerlediğini hatırlatır. Sanatçının asıl görevinin taklit etmek değil, dönüştürmek olduğunu vurgular.