“Resim konularında bir uzman, bir ressama yalnızca kötü öğütler verebilir; bu yüzden kendimi yargılamaya kalkışmaktan vazgeçtim.”

Picasso bu sözde, sanatsal yaratım sürecinin dışarıdan gelen 'uzman' yargılarına kapalılığına dikkat çeker. Ona göre ressamın işi, doğru/yanlış cetveliyle değerlendirilebilecek teknik bir üretim değildir; kişisel bir görme biçiminin, özgün bir dünya kurmanın sonucudur. Dolayısıyla bir uzman, ressamın önündeki yolu ondan daha iyi bilemez; vereceği öğütler, sanatçıyı kendi deneyiminden uzaklaştırıp dış kriterlere bağımlı kılar. Picasso'nun 'kendimi yargılamaya kalkışmaktan vazgeçtim' demesi ise, en tehlikeli uzmanın bile kişinin içindeki eleştirel ses olabileceğini düşündürür: Sanatçı, üretirken kendi yapıtına da bir yargıç gibi tepeden bakarsa yaratıcılığı donuklaşır.

Söz, Picasso'nun ressamlığı bir çeşit sürekli deneme, arayış ve dönüşüm olarak gördüğünü gösterir. Sanatçının üretim sırasında kendi eylemine dışarıdan bakan bir denetçi gibi davranmaktan kaçınması, onu özgür bırakan bir koşuldur. Bugün için bu düşünce, yalnızca sanatta değil; fikir geliştirmeye dayalı her alanda, dış onay ve erken yargılama baskısının yaratıcılığı nasıl sınırlayabileceğini hatırlatan bir uyarı olarak okunabilir.