“Resim körlerin zanaatıdır. Ressam gördüğünü değil, hissettiğini, gördüğü şey hakkında kendi kendine söylediklerini resmeder.”

Picasso bu tanımıyla resmin, dış gerçekliğin basit bir kopyası olmadığını vurgular. Ona göre ressam, gözleriyle gördüklerini tuvaline aktaran bir kayıt cihazı değildir; asıl malzemesi, gördüklerinin kendisinde uyandırdığı duyumlar, düşünceler ve iç konuşmalardır. "Körlerin zanaatı" ifadesi kışkırtıcı bir paradokstur; ressam, dış dünyayı aynen görmek yerine onu içselleştirerek, kendi zihninde yeniden kurarak çalışır.

Bu yaklaşım, Kübizm ve Picasso'nun sanat anlayışıyla doğrudan bağlantılıdır. Fotoğrafın ortaya çıkışından sonra resmin görevini sorgulayan modern sanat, görüneni birebir yansıtmak yerine sanatçının iç dünyasını, algısını ve kavrayışını görünür kılmayı hedeflemiştir. Picasso için nesne, ancak sanatçının zihinsel ve duygusal süzgecinden geçtikten sonra resme dönüşür.

Söz, izleyiciye bir resme bakarken yalnızca nesneleri değil, ressamın dünyayı nasıl deneyimlediğini görmeye çalışmasını önerir. Sanatı, kişisel bir gerçeklik yorumu olarak tanımlar.