“Resimlere nesnelere davrandığım gibi davranırım. Bir resimdeki pencere yanlış görünüyorsa onu kapatır ve perdeleri çekerim, tıpkı kendi odamda yapacağım gibi.”

Bu söz, Picasso'nun resim yapma sürecinde tuvali yaşayan, değiştirilebilir bir gerçeklik olarak gördüğünü gösterir. Bir tablodaki pencere, yalnızca iki boyutlu bir yüzey üzerindeki çizilmiş bir öğe değil, sanatçının müdahale edebileceği bir unsurdur. Picasso, resmi düzeltme veya yeniden biçimlendirme eylemini gündelik yaşamın basit, içgüdüsel hareketine benzetir: Bir odaya girip pencereyi kapatmak, perdeleri çekmek ne kadar doğal bir karşılıksa, tuvaldeki bir öğeyi düzeltmek de öyledir.

Bu yaklaşım, sanatın kutsal ve dokunulmaz bir nesne olmaktan çok, sanatçının sürekli biçimlendirdiği bir alan olduğunu ima eder. Resim, seyirciden önce sanatçının yargısına açıktır; yanlış görünen her şey müdahaleyi hak eder. Söz aynı zamanda Picasso'nun serbest ve pragmatik yaratıcılığını da örnekler.