“Yaratıcılığın baş düşmanı iyi zevk sahibi olmaktır.”

Picasso'nun bu sözü, yaratıcı sanatsal üretimin toplumsal beğeni kalıplarıyla ilişkisini sorgular. 'İyi zevk' (buen gusto), belirli bir dönemin ve çevrenin kabul ettiği estetik ölçütlerin bütünüdür; bu ölçüler, sanatçıya neyin güzel, uygun ya da kabul edilebilir olduğunu önceden söyler. Oysa yaratıcılık, tam da bu tür hazır çerçevelerin dışına çıkmayı, henüz denenmemiş biçimleri ve anlamları aranmayı gerektirir. İyi zevk, sanatçıya güvenli bir yol gösterir; ama bu yol çoğu zaman sıradanlığa çıkar.

Söz, Picasso'nun kendi sanatsal serüveniyle de örtüşür. Onun mavi dönemden kübizme, klasisizmden gerçeküstücü denemelere uzanan çalışmaları, sürekli bir üslup değişikliğini ve beğeni sınırlarını zorlamayı içerir. Bu yaklaşım, modern sanatın akademik beğeniye ve salon estetiğine karşı geliştirdiği tepkinin de özeti gibidir. Bugün bakıldığında söz, yalnızca sanatçılara değil; yeni düşünceler geliştirmek isteyen herkese, yerleşik beğeni alışkanlıklarının yaratıcılığı nasıl köreltebileceğini hatırlatır.