“Büyük bir kararlılıkla başmakaleye saldırdım ve baştan sona tek hece anlamadan okuyunca Çince olabileceği ihtimalini düşündüm; bu yüzden sonundan başına doğru yeniden okudum, ama sonuç bundan daha tatmin edici olmadı.”

Bu söz, anlaşılmaz bir metin karşısındaki çaresizliği Poe'nun özgün mizahıyla aktarır. Anlatıcı, metni anlamamayı kendi yetersizliğine değil, metnin yabancı bir dilde olabileceğine bağlar; üstelik bu varsayımı sınamak için metni tersten okumak gibi mantıksız bir yöntem seçer. Mizah, ciddi bir akıl yürütme tonuyla saçma bir eylem arasındaki karşıtlıktan doğar; okurun, anlatıcının kendi kavrayış sınırlarını fark edememesine gülmesi beklenir.

Poe'nun anlatıcı kişileri çoğu zaman kendi zekâlarına aşırı güvenen, ama nesnel gerçekliği göremeyen figürlerdir. Buradaki anlatıcı da metni anlamadığını kabul etmek yerine metne kusur atfeder; böylece dogmatik okuma biçimlerinin ve önyargıların anlamayı nasıl imkânsızlaştırabileceği ima edilir. Anlamın nerede aranması gerektiği sorusu, ters okuma jestiyle alaya alınır.

Bugünün okuru için bu parça, bilgiye ulaşma yöntemlerinin önemini hatırlatır. Doğru araç kullanılmadığında en kararlı çabanın bile anlam üretemeyeceği; anlamadığımız bir şey karşısında önce kendi varsayımlarımızı sorgulamamız gerektiği ima edilir.

Bu pasaj, Poe'nun ilk kez 1850'de yayımlanan mizahi öyküsü "The Angel of the Odd"dan alınmıştır. Öyküde anlatıcı, bir gazetedeki başmakaleyi okumaya çalışırken akıl almaz ve gülünç bir serüvenin eşiğine gelir.