“İnsan, dolandıran bir hayvandır ve insandan başka dolandıran hiçbir hayvan yoktur.”

Poe bu sözünde insanı, aldatma ve dolandırıcılık eylemi üzerinden tanımlar; insanı öteki canlılardan ayıran temel özelliğin yalnızca akıl ya da konuşma değil, aynı zamanda "diddling" yani hile yapma, kazıklama kapasitesi olduğunu ileri sürer. Sözün ironik gücü, dolandırıcılığı bir tür zoolojik ayırt edici özellik gibi sunmasından gelir; sanki insan türünün tanımında "düşünen hayvan" yerine "dolandıran hayvan" ifadesi geçmektedir. Bu, insanın ahlak dışı eğilimlerini doğallaştıran ama aynı zamanda onları gülünçleştiren bir bakıştır. Poe burada yalnızca suçu kınamaz; insanın hesaplı zekâsının en rafine biçimlerinden birinin, başkasını yanıltma sanatına dönüşebildiğini hicveder. Söz aynı zamanda Poe'nun edebiyatında sık görülen, güvenilir anlatıcı ve aldatma temasına da dokunur. Bugünün okuruna ise dolandırıcılığın yalnızca birkaç kötü niyetli kişiye özgü bir sapkınlık değil, insan zihninin gölgeli bir potansiyeli olduğunu hatırlatır. Bu yüzden cümle, hem bir uyarı hem de kara mizah niteliği taşır. Poe'nun keskin gözlemciliğiyle birleşen bu tanım, insanın kendi doğasını incelerken duyduğu rahatsız edici hayranlığı da yansıtır.

Poe bu sözü, ilk kez 14 Ekim 1843'te Saturday Courier'de "Raising the Wind" başlığıyla yayımlanan ve daha sonra "Diddling: Considered As One Of The Exact Sciences" adıyla bilinen mizahi denemesinde yazmıştır. Deneme, dolandırıcılığı bir bilim dalı gibi ele alır ve çeşitli hile türlerini sistematik biçimde sınıflandırır. Poe'nun edebî kariyerinin olgun döneminde kaleme alınan bu metin, onun mizah ve hiciv alanındaki yeteneğini gösterir. Cümle, denemenin genel yaklaşımını özetler niteliktedir: insan, tanımı gereği hesap yapan ve çıkar peşinde koşan bir varlık olarak, dolandırıcılığın yegâne uygulayıcısıdır.