“Melekler, hepsi solgun ve bitkin, Ayağa kalkıp, peçelerini açıp doğruluyorlar: Oyun, "İnsan" trajedisidir, Ve kahramanı da Fatih Kurt'tur.”

Bu dize, Poe'nun "Fatih Kurt" adlı şiirinin son kıtasından alınmıştır. Şiirde bir tiyatro sahnesinde oynanan trajedi, insan yaşamının kendisini temsil eder. Sahnedeki oyuncular insanlığın umutlarını, korkularını ve çırpınışlarını canlandırır; ancak oyunun sonunda ortaya çıkan kahraman, insan değil, herkesi yiyip bitiren bir kurt biçimindeki ölümdür.

Poe burada yaşamı, kaçınılmaz olarak ölümle biten bir trajedi olarak resmeder. İnsanın bütün çabaları, sahnedeki oyuncular gibi geçici ve sonuçsuzdur. Kurt imgesi, ölümün bedensel çürümeyle olan bağını simgeler; melekler bile bu oyunu izlerken solgunlaşmış ve bitkindir, çünkü insan kaderinin değişmezliği karşısında dehşete kapılırlar.

Şiir, Poe'nun ölüm ve çaresizlik temalarını en yoğun işlediği eserlerindendir. Bu dize, insanın varoluşsal trajedisini tiyatro metaforuyla anlatarak okura karamsar ama güçlü bir tablo sunar. Günümüzde bu söz, ölümün evrenselliği ve insanın onun karşısındaki güçsüzlüğü üzerine düşünmek için kullanılabilir.

Bu dize, Poe'nun 1843'te yayımlanan "The Conqueror Worm" (Fatih Kurt) adlı şiirinin beşinci kıtasından alınmıştır. Şiir, insan yaşamını bir tiyatro oyununa benzetir ve ölümü, herkesi yutan bir kurt olarak sahneye koyar. Poe, aynı şiiri daha sonra "Ligeia" adlı öyküsünde de kullanmıştır.