“Ve dünyevi iniltiler arasında değilken, o şehir aşağı, aşağı çöktüğünde, bin tahttan yükselen cehennem ona saygı duruşunda bulunacak.”

Bu dizelerde Poe, okuyucuyu denizin altına gömülen lanetli bir şehrin karanlık atmosferine taşır. Şehir çökerken duyulan iniltilerin 'dünyevi olmayışı', olayın sıradan bir yıkımdan çok metafizik bir boyut taşıdığını ima eder. Cehennemin bin tahttan yükselip saygı göstermesi ise güçlü bir tezat yaratır: Cehennem genellikle korkulan, kaçılan bir yerken burada adeta bir hükümdar gibi tahtlarından doğrulup şehri selamlamaktadır.

Bu imge, Poe'nun eserlerinde sıkça işlediği çöküş, ölüm ve doğaüstü yücelik temalarıyla örtüşür. Şehir, günahları ya da laneti nedeniyle yalnızca yeryüzünden değil, varoluşun bilinen düzeninden de koparılmaktadır. Cehennemin saygısı, şehrin lanetliliğinin sıradan bir günahkârlıktan öte, karanlık bir ihtişama ulaştığını düşündürür.

Bugünün okuruna bu dizeler, yıkımın bile estetik ve korkunç bir güzellik barındırabileceğini, ayrıca toplumsal ya da bireysel çöküşün bazen insan aklını aşan bir anlam kazanabileceğini fısıldar. Poe, korkuyu salt bir duygu olmaktan çıkarıp neredeyse kutsal bir sahneye dönüştürür.

Bu dizeler, Poe'nun ilk kez 1831'de 'The Doomed City' adıyla yayımladığı, daha sonra 'The City in the Sea' başlığıyla tanınan şiirinin kapanış bölümünden alınmıştır. Şiir, denizin altına gömülmeye mahkûm, melankolik ve uhrevi bir şehri betimler.