“O Wilson'dı; ama artık fısıltıyla konuşmuyordu ve o şunları söylerken, sanki ben kendim konuşuyormuşum gibi hissetmiş olabilirim:”

Bu cümle, anlatıcı ile çifti Wilson arasındaki sınırın tamamen ortadan kalktığı ânı hazırlar. "Sanki ben kendim konuşuyormuşum gibi" ifadesi, Wilson'ın sesinin anlatıcının kendi sesinden ayırt edilemez hale geldiğini gösterir. Öykünün başından beri Wilson'ı rahatsız edici kılan şey ona olan benzerliğidir; burada benzerlik artık yalnızca dış görünüşte değil, ses ve konuşmada da mutlaklaşır.

Poe, bu teknikle okura iki karakterin aslında tek bir kişinin iki yüzü olduğunu hissettirir. Wilson artık fısıldamayı bırakarak kendini açıkça duyurur; bu, bastırılan yanın sonunda susturulamaz bir sesle konuşması olarak da yorumlanabilir. Anlatıcının kendi sesiyle karışan bu konuşma, çiftin bir yansıma ya da vicdan sesi olduğu izlenimini güçlendirir.

Bu tür bir anlatım, okuru kimlik sorusuyla karşı karşıya bırakır: Konuşan gerçekte kimdir? İki ayrı insan mı, yoksa tek bir zihnin bölünmüş iki parçası mı? Poe'nun çift motifini ustalıkla işlediği bu bölüm, gerilimi doruğa taşıyan bir dönüm noktasıdır.

"William Wilson" (1839) adlı uzun öykünün sonlarına doğru yer alan bu cümle, final düellosunun hemen ardından söylenir. Ölmekte olan Wilson'ın konuşması başlar. Öykü boyunca alçak sesle konuşan Wilson'ın ilk kez normal bir sesle, üstelik anlatıcının kendi sesiyle konuşması, çiftin gerçek mahiyetini açığa çıkaran bir andır. Poe burada okuru, anlatıcı ile Wilson'ın aslında aynı kişi oldukları fikrine hazırlar.