“– ki burada şunu söyleyeyim, sonraki bölümlerinde, insan deneyiminin tümüyle dışında ve bu yüzden insan inanırlığının sınırlarını aşan öyle olaylar içerdiği görülecek bir anlatı; öyle ki, anlatacaklarımın hiçbirine inanılmasını umut etmekten büsbütün ümidimi kesmiş olarak ilerliyorum; yine de en önemli ve en olanaksız görünen ifadelerimden bazılarını zamanın ve ilerleyen bilimin doğrulayacağına güveniyorum.”

Poe, bu uzun cümlede anlatacaklarının olağanüstü niteliğini baştan kabul eder ve okuyucunun inanmama ihtimaline karşı bir savunma geliştirir. Anlattığı olayların insan deneyiminin ve inanç sınırlarının ötesinde olduğunu söyleyerek, aslında gerilimi ve merakı artırır. Bu, Poe'nun fantastik ve korku edebiyatında sık kullandığı bir stratejidir: okuru, anlatının gerçekliğinden kuşkuya düşürerek daha derin bir etki yaratmak.

Poe'nun bilime ve zamana duyduğu bu güven, onun çağının ilerlemeci düşüncesiyle de bağlantılıdır. 19. yüzyılda bilimsel keşifler hızla artarken, daha önce imkânsız görünen pek çok şey zamanla kanıtlanmıştı. Poe bu düşünceyi edebi bir araç olarak kullanır: bugün inanılmaz görünen, yarın bilim tarafından doğrulanabilir.

Bugün okura, hayal gücünün sınırları ile bilginin sınırları arasındaki ilişkiye dair düşündürücü bir mesaj verir. İnsanın bilmediği ya da deneyimlemediği şeylerin imkânsız olduğu sonucuna varmasının aceleci olabileceğini; zamanın ve bilimin, bugün kavrayamadığımız pek çok şeyi açıklığa kavuşturabileceğini hatırlatır.

Bu pasaj, Poe'nun 1838 tarihli romanı 'The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket'ın önsözünde yer alır. Romandaki anlatıcı, okuyucuyu denizcilik macerasının ilerleyen bölümlerinde yaşanacak akıl almaz olaylara hazırlamaya çalışır. Poe, 19. yüzyıl denizcilik anlatıları ve keşif edebiyatı geleneğinden yararlanarak, inandırıcılık sorununu eserinin kurmaca yapısının bir parçası haline getirir.