“Sen Naiad'ı selinden, Elfin'i yeşil çayırdan ve benden Demirhindi ağacının altındaki yaz düşünü söküp almadın mı?”

Poe, bu dizelerde modern bilimi mitolojik güzelliklerin ve düşsel deneyimlerin yok edicisi olarak resmeder. Naiad, Yunan mitolojisinde tatlı su perisidir; Elfin ise doğanın içinde yaşayan, halk inanışlarına ait zarif bir doğaüstü varlıktır. Şair, bilimin bu varlıkları ait oldukları doğal ortamlarından kopardığını, onların yerine soğuk bir gerçeklik koyduğunu söyler. Demirhindi ağacının altındaki 'yaz düşü' de aynı kaybın kişisel karşılığıdır: bilimsel düşüncenin genişlemesiyle şiirsel hayal gücünün, masumiyetin ve güzellik deneyiminin daraldığı hissi.

Bu yakınma, 19. yüzyıl romantizminin bilim karşısındaki tipik tedirginliğini yansıtır. Ama Poe'nun tavrı yalnızca nostaljik bir hayıflanma değildir; insanın dünyayı yalnızca kanıt ve neden-sonuç çerçevesinde değil, aynı zamanda duygu, mit ve hayal yoluyla da anlamlandıran bir varlık olduğunu savunur. Bilimin açıklamaları ne kadar kapsamlı olursa olsun, ruhun masallara, güzelliğe ve gizeme duyduğu ihtiyaç ortadan kalkmaz.

Bugünün okuruna bu dize, ilerleme ile hayal gücü arasındaki gerilimin hâlâ canlı olduğunu anımsatır. Akılcılık ve bilimsel düşünce hayati olmakla birlikte, insan deneyiminin şiirsel ve mitolojik boyutunu tümüyle dışladığında bir tür yoksullaşma riski doğar.

Bu dizeler, Poe'nun 1829 tarihli 'Sonnet. To Science' adlı sonesinin 12-14. satırlarıdır. Şiir, bilimi mitolojik hayal gücünü yok etmekle suçlayan kişisel bir yakınma ve eleştiri niteliğindedir. Poe, bu sonede bilimin insanın düşsel dünyası üzerindeki etkisini sorgular.