“Ben İsrafil'in yaşadığı yerde yaşayabilseydim, o da benim yerimde olsaydı, O, bir ölümlü ezgisini bu kadar çılgınca güzel söyleyemezdi, Oysa gökteki lirimden bundan daha cesur bir nağme yükselebilirdi.”

Poe bu dizelerde, Kur'an'da ve İslam geleneğinde kıyamet günü sûra üfleyecek melek olarak bilinen İsrafil'i, ilahi ve ulaşılamaz bir müzik idealinin simgesi olarak kullanır. Şair, İsrafil'in göksel konumu ile kendi ölümlü durumu arasında bir tür yer değiştirme hayali kurar. Düşünce şudur: Eğer kendisi İsrafil'in yerinde, yani gökte olsaydı, lirinden çok daha cesur notalar dökülürdü; buna karşılık İsrafil de bir ölümlünün dünyasına inseydi, onun ezgisi de bu dünyevi sınırlar içinde o kadar kusursuz olamazdı. Bu karşılaştırma, Poe'nun sanat anlayışının merkezindeki bir gerilimi yansıtır: ideal güzelliğe duyulan özlem ile insanın dünyevi varoluşunun sınırları arasındaki çatışma. Şair, göksel olanın yüceliğini yadsımaz ama insani olanın da kendine özgü bir değeri olduğunu ima eder. Ölümlülük, bir yandan bir eksiklik gibi görünürken, diğer yandan insanın tutkulu ve yoğun ifadesinin kaynağıdır. Poe'nun bu dizeleri, sanatçının hem ilahi mükemmelliğe öykünmesini hem de kendi insani sınırlarını kabul edişini zarif bir dengeyle dile getirir.

1831 · "Israfel", st. 8 (1831).