“Bu dünyada liberal ilerlemenin yavaşlamasında ya da geçici olarak durmasında trajediden başka bir şey görmeyenler, yalnızca düşünmeyen liberallerdir.”

Roosevelt bu sözde ilerlemenin doğasına dair gerçekçi bir görüş öne sürüyor. Liberal reformların ve demokratik kazanımların her zaman kesintisiz, düz bir çizgide ilerlemediğini; duraksamalar, yavaşlamalar ve hatta geçici geri adımların tarihsel sürecin doğal parçası olduğunu söylüyor. Bu tür zorunlu molaları yalnızca felaket olarak görmek, ona göre sığ ve düşüncesizce bir yaklaşımdır.

Buradaki 'düşünmeyen liberaller' ifadesi, kendi siyasi kampı içindeki bir eleştiridir. Roosevelt, liberalizmin duygusal bir iyimserlikle değil, tarihin ritmini ve toplumsal dirençleri anlayan olgun bir bakışla savunulması gerektiğini ima eder. Çünkü gerçek ilerleme, engellere ve duraklamalara rağmen onları doğru okuyup yeni stratejiler geliştirebilenlerin eseridir. Trajedi duygusuna kapılmak, mücadeleyi sürdürme iradesini zayıflatır.

Bugünün okuruna bu söz, toplumsal ve siyasi reformların karşılaştığı dirençlerin, yolun sona erdiği anlamına gelmediğini; bu anların yeniden düşünme ve enerji toplama fırsatı olabileceğini hatırlatır.

Roosevelt bu sözü 5 Aralık 1938'de Chapel Hill'deki North Carolina Üniversitesi'nde yaptığı konuşmada söylemiştir. Konuşmada liberal reformların karşılaştığı siyasi dirençler ve 1938 ara seçimlerinde Demokratların Kongre'deki üstünlüğünün gerilemesi gibi unsurların gölgesinde ilerlemenin hızı meselesi ele alınmıştır. Roosevelt, liberal gündemin sürdürülmesi konusundaki endişelere karşı gerçekçi bir perspektif sunmaktadır.