“Kötü bir başkan olursam, muhtemelen son başkan da olurum.”

Roosevelt bu kısa ve çarpıcı sözünde, başkanlığının başarısını yalnızca kendi siyasi geleceğine değil, bizzat makamın ve sistemin geleceğine bağlar. 'Son başkan' ifadesi, içinde bulunulan koşullarda hükümetin ve liberal demokratik düzenin karşı karşıya kaldığı tehdide işaret eder. Sözün ağırlığı, Roosevelt'in göreve gelirken ülkenin içinde bulunduğu durumu ne kadar ciddiye aldığını gösterir: Ekonomik çöküş, yaygın işsizlik ve toplumsal güvensizlik ortamında halkın demokratik kurumlara olan inancı sarsılabilir; böyle bir ortamda başkanlık başarısız olursa, alternatif yönetim biçimlerine kapı aralanabilir.

Bu sözdeki 'muhtemelen' kelimesi, kesin bir kehanetten çok, aciliyet duygusunu yansıtır. Roosevelt, yönetimdeki başarısızlığın yalnızca seçim kaybetmekle sınırlı kalmayacağını, tüm anayasal düzenin sorgulanmasına yol açabileceğini ima eder. Bu, onun tarihsel bilinciyle de bağlantılıdır: 1930'ların başında Avrupa'da demokrasiye alternatif otoriter rejimler yükselmekte, ABD'de ise mevcut düzene duyulan güven zayıflamaktadır. Söz, liderlik sorumluluğunun kişisel başarının ötesine geçtiğini, bazen bir liderin performansının bütün bir kurumun ve hatta rejimin kaderini belirleyebileceğini anlatan bir uyarı niteliğindedir. Bugün de demokrasilere duyulan güvenin kırılganlaştığı dönemlerde, seçilmiş liderlerin performansının sistemin meşruiyetine nasıl yansıdığını düşündürür.

Söz, Roosevelt'in ilk başkanlık yemin töreni döneminde söylenmiştir ve 1938'de yayımlanan The 168 Days adlı kitapta aktarılmıştır. Büyük Buhran'ın ağır ekonomik ve toplumsal koşullarında, demokratik kurumların geleceğinin belirsizleştiği bir dönemde göreve gelirken meseleye bakışını yansıtır.