“Radikal, iki ayağını da havaya sağlamca basmış bir adamdır. Muhafazakâr, iki gayet sağlam bacağı olan ama ileri doğru yürümeyi hiç öğrenmemiş bir adamdır. Gerici, geriye doğru yürüyen bir uyurgezerdir. Liberal ise bacaklarını ve ellerini başının emrinde — başının buyruğu — kullanan bir adamdır.”

Roosevelt bu sözünde dört siyasi eğilimi metaforik bir dille tanımlar. Radikal, gerçeklikten kopuk ideallere saplanmış kişidir; ayakları yere basmaz, havada sağlam bir duruş sergilediğini sanır ama aslında sağlam bir zeminden yoksundur. Bu imge, radikalizmin ideolojik katılığına ve pratikten kopukluğuna işaret eder.

Muhafazakâr için kullandığı imge daha inceliklidir: Sağlıklı bacaklara sahiptir, yani kapasitesi ve imkânları vardır, ancak bunları ileriye doğru hareket etmek için kullanmayı öğrenmemiştir. Muhafazakârlık burada potansiyelini değişimden korkarak atıl bırakan bir tutum olarak resmedilir.

Gerici tanımı en sert olanıdır: Bilinçsizce, sorgulamadan geçmişe yönelen bir uyurgezer. Liberal ise Roosevelt'in idealize ettiği tiptir; bedenini, yani eylem gücünü aklın yönlendirmesine tabi kılar. Bu sınıflandırma, Roosevelt'in pragmatik ilerlemeciliğini yansıtır: Değişim akılcı olmalı, geçmişe saplanmadan ama gerçekçi bir zeminde ilerlemelidir.