“Sadece korkuyorum; bu görevi yapacak gücü bulamayabilirim diye. Bu gece benden ayrıldıktan sonra, Jimmy, dua edeceğim. Tanrı'nın bana yardım etmesi, bu görevi yapmam ve doğru yapmam için bana güç ve yol göstericilik vermesi için dua edeceğim. Umarım sen de benim için dua edersin, Jimmy.”

Roosevelt bu sözlerinde, başkanlık gibi ağır bir sorumluluğu üstlenirken hissettiği yalnızlığı ve insani tereddüdü açıkça dile getirir. Büyük bir gücü devralmanın gururunu değil, o gücün altında ezilme ihtimalini konuşur. 'Yardım', 'güç' ve 'doğru yapma' vurgusu, yönetmenin yalnızca teknik bir beceri değil, manevi bir dayanıklılık ve doğru karar verebilme sorumluluğu taşıdığını gösterir. Dua isteği ise, en yetkili kişinin bile kendinden daha büyük bir dayanağa ihtiyaç duyduğunu kabul ettiğini yansıtır.

Bu söz, Roosevelt'in halka sunduğu kendinden emin lider imgesinin arkasındaki insani yönü açığa çıkarır. Ağır felç geçirmiş, buna rağmen siyasete dönmüş bir kişi olarak fiziksel ve ruhsal sınırlarını yakından tanımaktadır. Aynı zamanda görev ahlakına ve tevazuya dayalı bir liderlik anlayışını ortaya koyar: bir lider, gücünü her şeyi tek başına yapabilme iddiasından değil, başkalarının duasına ve desteğine açık olmaktan alır. Bugün de liderlerin kamusal güven imgesinin arkasında özel kaygılarının bulunabileceğini; bu kaygıların dürüstçe ifade edilmesinin, liderliği zayıflatmak yerine insanileştirebileceğini gösteren bir örnektir.