“Dostlarım, beni edindiğim düşmanlara göre yargılayın.”

Roosevelt'in bu cümlesi, siyasi mücadelenin doğasına dair özlü bir savunma niteliğindedir. Ona göre gerçek bir lider, geniş kesimlere dokunan politikalar ürettiğinde kaçınılmaz olarak bazı çevrelerin çıkarlarına dokunur ve düşman kazanır. Bu yüzden düşman listesinin niteliği, o kişinin aslında neyi savunduğunun güçlü bir göstergesidir.

Sözün ima ettiği şey şudur: Eğer bir siyasetçi yalnızca çıkar çevrelerinin, ayrıcalıklı kesimlerin ya da statükoyu korumak isteyenlerin düşmanlığını kazanmışsa, bu onun halk için bir şeyler yaptığını gösterebilir. Elbette tersi de geçerli olabilir; kimin, neden düşman kesildiği asıl okunması gereken ayrıntıdır. Roosevelt'in bu ifadesi, kendi icraatlarına yöneltilen sert eleştirileri yeniden çerçeveleme amacı taşır.

Bugün için de bu cümle, siyasi meşruiyet ve liderlik tartışmalarında sıkça alıntılanan bir perspektif sunar: Bir siyasi aktörü değerlendirirken yalnızca kendi söylediklerine değil, kimlerin ona karşı olduğuna da bakmak gerektiğini ima eder.