“Hükümetler hata yapabilir, başkanlar hata yapar, ama ölümsüz Dante bize ilahi adaletin soğukkanlıların günahları ile sıcak kalplilerin günahlarını farklı terazilerde tarttığını söyler. Hayırseverlik ruhuyla yaşayan bir hükümetin ara sıra yaptığı hatalar, kendi kayıtsızlığının buzunda donmuş bir hükümetin sürekli ihmallerinden iyidir.”

Roosevelt bu sözünde, yönetimde niyetin ve yaklaşımın, tek tek hatalardan daha temel bir ahlaki ölçüt olduğunu savunur. Dante'ye yaptığı gönderme, insan eylemlerinin yalnızca sonuçlarıyla değil, arkalarındaki duygusal ve ahlaki tutumla birlikte değerlendirilmesi gerektiği fikrine dayanır. Ona göre halkının iyiliğini isteyen, şefkat ve hayırseverlik ruhuyla hareket eden bir yönetimin zaman zaman yanlış yapması anlaşılabilir ve affedilebilir bir durumdur; asıl kabul edilemez olan, vatandaşlarının acılarına karşı duyarsız, donmuş bir kayıtsızlık içinde olan yönetim anlayışıdır.

Bu söz, Roosevelt'in Büyük Buhran döneminde uyguladığı New Deal politikalarının felsefi savunusu olarak da okunabilir. Federal hükümetin yoksulluk ve işsizlikle mücadelede aktif rol alması gerektiğini savunan Roosevelt, pasif ve müdahale etmeyen bir devlet anlayışını 'buz tutmuş kayıtsızlık' metaforuyla eleştirir. Günümüz okuruna ise şunu söyler: Kamu yönetimini değerlendirirken yalnızca hatalara odaklanmak yerine, yönetimin insanlara yaklaşımının ardındaki temel tutumu da göz önünde bulundurmak gerekir.

Roosevelt bu sözleri, 1936'da yeniden başkan adayı olarak kabul konuşmasını yaptığı Demokratik Ulusal Kongre'de söylemiştir. Büyük Buhran'ın etkilerinin hâlâ hissedildiği, federal hükümetin ekonomik müdahalesinin hararetle tartışıldığı bir dönemdir. Roosevelt, New Deal programlarını eleştirenlere karşı, aktif ve merhametli yönetim anlayışını Dante'nin İlahi Komedya'sına atıfla savunmuştur.