“Keşke savaşı bütün uluslardan uzak tutabilseydim; ama bu benim gücümün ötesinde. En azından Amerika Birleşik Devletleri'nin hiçbir eyleminin savaşa yol açmadığından ya da savaşı teşvik etmediğinden emin olabilirim. En azından Amerika'nın vicdanının savaşa başkaldırdığını ve savaşı kışkırtan her ulusun, Amerika Birleşik Devletleri halkının sempatisini kaybettiğini açıkça ortaya koyabilirim.”

Bu söz, Roosevelt'in barışa yönelik yaklaşımını hem gerçekçi hem de ilkeli bir çerçeveye oturtur. "Gücümün ötesinde" ifadesiyle diğer ulusların kararlarını kontrol edemeyeceğini kabul eder, ancak bu sınırlılığı bir bahane olarak kullanmaz. Aksine, kendi ülkesinin sorumluluk alanını net biçimde çizer: ABD, kendi eylemleriyle savaşın üretilmesine ya da teşvik edilmesine katkıda bulunmamalıdır.

"Amerika'nın vicdanı" ifadesi, ulusal politikayı bireysel ahlaki duyarlılıkla ilişkilendirir. Roosevelt'e göre savaş yalnızca askeri bir tercih değil, aynı zamanda ahlaki bir meseledir. Savaşı başlatan ulusların Amerika halkının sempatisini kaybedeceğini söyleyerek, barışı bir uluslararası prestij ve meşruiyet meselesi olarak da konumlandırır. Bu yaklaşım, 1930'ların ortasında hâlâ güçlü olan Amerikan izolasyonizmiyle kısmen uyumlu olsa da, Roosevelt'in pasif bir tarafsızlıktan çok aktif bir barış savunuculuğu hedeflediğini gösterir.

Bu pasaj, Roosevelt'in 14 Ağustos 1936'da Chautauqua, New York'ta yaptığı konuşmadan alınmıştır. Konuşma; Almanya'nın Ren Bölgesi'ni yeniden silahlandırdığı, Avrupa'da totaliter rejimlerin yükselişe geçtiği ve Milletler Cemiyeti'nin etkisizleştiği bir dönemde yapılmıştır. Roosevelt, konuşmanın bu bölümünde ABD'nin dünyadaki rolünü, savaşın üretimine katkıda bulunmayan ama barışı savunan bir konum olarak tanımlamaktadır. Bu ifadeler aynı zamanda ABD'nin o dönemde izlediği tarafsızlık politikalarına ilişkin başkanın ahlaki gerekçesini oluşturur.