“Mevcut yönetimi Amerikan tarihinin barış zamanındaki en büyük harcama yapan yönetimi olmakla suçluyorum; daire üstüne daire, komisyon üstüne komisyon kuran, halkın acil ihtiyaçlarını ve azalan kazanç gücünü öngöremeyen bir yönetim. Daireler ve bürokratlar, vergi mükellefinin sırtından ayakta tutuldu. Ne pratik ne de gerekli olan hükümet hizmetleri için toplamda çok fazla para harcıyoruz. Buna ek olarak çok fazla işlev üstlenmeye çalışıyoruz ve Federal hükümetin halka sunduğu şeylerin sadeleştirilmesine ihtiyacımız var.”

Bu söz, Roosevelt'in 1930'lardaki siyasi söyleminde ilginç bir noktayı temsil eder: İktidara gelmeden önce, dönemin federal yönetimini savurganlık ve aşırı bürokrasiyle suçlamaktadır. Ona göre hükümet gereksiz daireler ve komisyonlar kurmuş, ancak vatandaşların gerçek ihtiyaçlarını karşılamayı başaramamıştır. Harcama artışı verimlilikle değil, şişkin bir bürokratik yapıyla el ele gitmiştir.

Eleştirinin özünde, devletin büyüklüğü ile etkinliği arasında bir özdeşlik kurulamayacağı düşüncesi yatar. Roosevelt'e göre sorun yalnızca para harcanması değil, paranın ve kurumların hangi amaçla oluşturulduğudur. Pratikte karşılığı olmayan, seçmenin yaşamına dokunmayan bürokratik yapılar yalnızca kamu kaynaklarını tüketir. Bu açıdan söz, kamu yönetiminde sadelik ve sorumluluk çağrısıdır.

Bugünün okuru için ifade, siyasi söylemin bağlama göre nasıl şekillendiğini göstermesi açısından çarpıcıdır. Roosevelt, başkanlığı döneminde federal devletin görev alanını ciddi biçimde genişleten New Deal programını uygulayacaktır. Ancak bu büyümeyi, âtıl bürokrasiye değil, kriz karşısında somut sonuç üretmeye dayandırmıştır.