“Gerçek hayat, yalnızca geçmişi sürdüren, bugünkü hayatın iyiliğine ve gelecekteki hayatın iyiliğine katkıda bulunan hayattır.”

Tolstoy bu sözde hayatı bir bütün olarak ele alır: Geçmiş, şimdi ve gelecek birbirinden kopuk değildir. Gerçek hayat, geçmişten devralınanı sürdüren, bugünün iyiliğine hizmet eden ve gelecek nesillerin iyiliğini gözeten bir yaşam biçimidir. Burada bireysel varoluş, yalnızca kişinin kendi anlık çıkarlarıyla sınırlı değildir; insan, kendinden öncekilerin mirasını taşır ve sonrakilere bir şeyler bırakır.

Bu düşünce, Tolstoy'un toplumsal ve ahlaki duyarlılığını yansıtır. Ona göre insan ancak başkalarının ve geleceğin iyiliğini düşündüğünde gerçek anlamda yaşar. Söz, bencil ve yalnızca bugüne kilitlenmiş bir hayat anlayışını eleştirir; bunun yerine sorumluluk, süreklilik ve ortak iyilik fikrini öne çıkarır. Günümüzde de bireysel başarı ve anlık tatminin öne çıktığı bir çağda, insanın daha geniş bir bağlam içinde anlam araması gerektiğini hatırlatır.