“Hayatın değeri, ölüme olan uzaklığın karesiyle ters orantılıdır.”

Tolstoy bu sözünde hayatın değerinin, insanın ölüme yakınlık ya da uzaklık duygusuna göre değiştiğini ifade eder. Matematiksel bir benzetme kullanarak, ölüm ne kadar uzakta algılanırsa hayatın değerinin o kadar küçük, aradaki mesafe azaldıkça ise değerin çok daha hızlı biçimde büyüdüğünü anlatır. Başka bir deyişle insan, ölümün varlığını ve yakınlığını hissettiği ölçüde yaşamın kıymetini daha derinden kavrar; ölüm uzak ve soyut göründüğünde ise yaşamı sıradan, hatta değersiz saymaya daha yatkındır.

Formüldeki abartılı kesinlik, düşünceyi çarpıcı kılmayı amaçlar. Tolstoy insanın sonluluğunu unutmaması gerektiğine inanır; ona göre ölüm bilinci karamsarlığa değil, tam tersine hayatı daha uyanık ve sorumlu yaşamaya götürür. İnsan ancak vaktinin sınırsız olmadığını fark ettiğinde, günlerini gerçekten önemli olan şeylere yöneltebilir. Bu yaklaşım, Tolstoy'un geç dönem eserlerinde sıkça işlenen ölüm, anlam ve ahlaki uyanış temalarıyla uyumludur.

Söz, modern okura da zamanın kıymetini ve hayatın geri döndürülemezliğini hatırlatır. Ölümü düşünmekten kaçınmak yerine onu yaşamın doğal bir sınırı olarak görmek, kişinin önceliklerini yeniden değerlendirmesine yardımcı olabilir.