“İsa, tek bir sözle bile kişisel dirilişi ve kişiliğin mezar ötesindeki ölümsüzlüğünü asla doğrulamamıştır.”

Tolstoy bu sözünde, Hristiyanlığın ölümden sonra bireysel diriliş ve kişisel ölümsüzlük öğretisinin, İsa'nın kendi sözlerine dayanmadığını savunur. Ona göre İsa'nın öğretisi, ölümden sonraki kişisel bir hayat vaadine değil, insanın şimdiki yaşamını Tanrı'nın iradesine uygun olarak yeniden kurmasına odaklanır. 'Kişisel diriliş' ifadesiyle, bireyin bedeni ve benliğiyle birlikte dirileceğine dair geleneksel inancı kasteden Tolstoy, bu anlayışı İsa'nın mesajının özüyle bağdaştırmaz.

Tolstoy'un bu yorumu, kilise öğretisine eleştirel yaklaştığı geç dönem düşüncesinin bir parçasıdır. O, kilise kurumunun İsa'nın sade ahlak öğretisini mucize ve dogma hikâyeleriyle örttüğünü düşünür. Ona göre asıl mesele, ölümden sonra ne olacağı değil, insanın bu dünyada sevgi, adalet ve şiddetsizlik temelinde nasıl yaşaması gerektiğidir.

Sözün kaynağı, Tolstoy'un inanç anlayışını sistemli biçimde açıkladığı 'V çyom moya vera?' (Benim İnancım Nedir?) adlı eseridir. Bu eserde İncil metinlerini kendi yorumuyla ele alır ve kilise dogması ile İsa'nın öğretisi arasına belirgin bir ayrım koyar. Ancak bu yorumun, genel Hristiyan teolojisinde tartışmalı ve kabul görmeyen bir yaklaşım olduğu unutulmamalıdır.

Tolstoy'un 'V çyom moya vera?' (Benim İnancım Nedir?) adlı eserinin sekizinci bölümünde yer alır. Eser, 1884 yılında yayımlanmıştır ve yazarın Ortodoks Kilisesi'nden koptuğu dönemde geliştirdiği dini görüşlerini yansıtır. Tolstoy bu bölümde İncil'i kendi yorumuyla okur ve kilisenin diriliş ve ölümsüzlük öğretisini eleştirir.