“Bir vahşi, tahta tanrısına inanmayı bıraktıysa, bu Tanrı'nın olmadığı anlamına gelmez; yalnızca Tanrı'nın tahtadan olmadığı anlamına gelir. (Surat Kahvehanesi)”

Tolstoy bu sözüyle inanç nesnesi ile inancın yöneldiği hakikati birbirinden ayırır. İnsanın belli bir tasavvuru, imgesi ya da ritüeli terk etmesi, onun yöneldiği aşkın gerçekliğin de ortadan kalktığını göstermez. Tahta bir heykel örneği, ilkel ve somut bir inanç biçimini temsil eder; bu biçim aşıldığında geriye mutlak bir inkâr değil, daha arıtılmış bir kavrayış imkânı kalır.

Bu görüş, Tolstoy'un kurumsal ve biçimsel dine yönelik eleştirisiyle uyumludur. O, kilisenin ve dogmanın kalıplarına mesafeli durmuş, fakat bunun tanrıtanımazlık anlamına gelmediğini vurgulamıştır: İnsan biçimsel kabulleri sorgularken bile hakikat arayışını sürdürebilir. Söz, inanç krizleri yaşayan okura da bir ferahlama sunar: Bir inanç biçiminin çökmesi, bütün bir manevi boyutun inkârı değil, daha olgun bir kavrayışa geçiş olabilir.