“Aşk? Aşk nedir? Aşk ölüme engel olur. Aşk hayattır. Her şeyi, anladığım her şeyi yalnızca sevdiğim için anlıyorum. Her şey vardır, her şey yalnızca sevdiğim için vardır. Her şey yalnızca onunla birbirine bağlıdır. Aşk Tanrı'dır ve ölmek, benim için, bir aşk zerresi olarak ortak ve ebedi kaynağa dönmek demektir.”

Tolstoy bu sözde aşkı yalnızca bir duygu olarak değil, varoluşun temel ilkesi olarak ele alır. Ona göre insanın dünyayı anlaması, sevgiyle kurduğu bağ sayesinde mümkündür. Sevgi hem bilginin hem de varlığın kaynağıdır: İnsan bir şeyi ne kadar severse onu o kadar derinden kavrar; sevgi olmadan dünyadaki bağlantılar çözülür, her şey anlamsızlaşır.

Sözün ikinci yarısında Tolstoy, aşkı Tanrı ile özdeşleştirir. Bu, kurumsal bir din öğretisinden çok, kişisel bir manevi görüşü yansıtır. İnsan, evrensel sevginin küçük bir parçasıdır; ölüm ise bu parçanın tekrar bütüne, yani sevginin ebedi kaynağına karışmasıdır. Böylece ölüm bir yok oluş değil, bir dönüş olarak anlam kazanır.

Bu düşünce, Tolstoy'un özellikle olgunluk döneminde geliştirdiği sevgi merkezli inanç anlayışının yoğun bir ifadesidir. Günümüz okuruna, sevginin yalnızca özel bir ilişki değil, insanın dünyayı anlama ve ölümle yüzleşme biçimi olabileceğini hatırlatır.