“Erie demiryolu 23 ila 46 kişiyi öldürüyor; diğer 845 demiryolu şirketi ortalama olarak her biri bir insanın üçte birini öldürüyor; ve o milyonun geri kalanı, toplamda 987.631 cesetlik o dehşet verici sayıya ulaşarak, yataklarında doğal yollardan ölüyor! O yataklarla daha fazla risk almayı bana bağışlayın. Demiryolları bana yeter de artar bile.”

Bu pasaj, Mark Twain'in istatistikleri komik bir biçimde çarpıtarak insanların orantısız korkularını hicvettiği bir örnektir. Yazar, demiryolu kazalarının kamuoyunda büyük korku yaratmasına karşın, aslında çok daha fazla insanın evinde, yatağında doğal nedenlerle öldüğünü absürt bir hesap üzerinden gösterir. İstatistiklerdeki "bir insanın üçte biri" gibi ifadeler, rakamların ciddiyetine rağmen anlamsızlaşan bir mizah yaratır. Sonuç cümlesindeki mantık tersine çevrilmiştir: Anlatıcı, yatakta ölme riskini demiryolundan daha tehlikeli bularak, güvenli olduğu için demiryolunu tercih ettiğini söyler; oysa akıl sağlığına göre güvenli olan yataktır.

Twain'in bu mizahı, insanların risk algısındaki çarpıklığı açığa çıkarır. İnsanlar sıra dışı, ani ve kamuoyuna yansıyan ölümlerden korkarken, aslında her gün rutin biçimde gerçekleşen ölümleri görmezden gelir. Aynı zamanda şirketlerin ve istatistiklerin soğuk dilini taklit ederek, sigortacılık ve güvenlik söyleminin insan hayatını nasıl rakamlara indirgediğini de tiye alır.

Parça, günümüzde de risk algısı üzerine düşünmek için geçerli bir mizahi gözlem sunar. Medyada yer alan tekil kazalar insanları fazlasıyla korkuturken, daha yaygın ama sıradan görünen riskler çoğu zaman hafife alınır.

Bu pasaj, Twain'in 1871'de yayımlanan "The Danger of Lying in Bed" (Yatakta Yatmanın Tehlikesi) adlı kısa denemesinden alınmıştır. Deneme, seyahat sigortası ve demiryolu kazalarına dair istatistikleri mizahi bir dille ele alarak, insanların yanlış yerde güvenlik aradığını ironik biçimde savunur.