“Eskiden, bir adam öldürdüyseniz deli olmanız mümkündü—ama şimdi, dostlarınız ve paranız varken bir adam öldürürseniz, bu sizin bir deli olduğunuzun kanıtıdır.”

Mark Twain bu sözünde, dönemin Amerikan mahkemelerinde giderek yaygınlaşan "delilik savunması"nı hicveder. Gözlemi şudur: Yoksul ve kimsesiz bir sanık için delilik iddiası bir olasılık olarak görülürken; varlıklı, çevresi ve kaynakları olan birinin cinayet işlemesi, mahkemeler ve kamuoyu tarafından ancak akıl hastalığıyla açıklanabilir sayılır. Yani Twain, zengin ve bağlantılı kişilerin işlediği suçların, sorumluluktan kaçış için nasıl "delilik" etiketiyle yumuşatıldığına işaret eder.

Buradaki ironi, paranın ve toplumsal konumun sıradan ahlaki yargıyı nasıl tersine çevirdiğidir. Sağlıklı bir insanın çıkar uğruna cinayet işleyebileceği ihtimali kabul edilmek istenmez; bunun yerine, böyle bir eylem ancak "hasta" bir zihinden çıkabilirmiş gibi sunulur. Twain'in keskin mizahı, adalet sistemindeki sınıfsal çifte standardı gözler önüne serer.

Bugün de benzer tartışmalar, güç ve para sahibi kişilerin hukuki süreçlerde farklı muamele görmesi üzerinden sürmektedir. Twain'in sözü, ceza hukuku, psikiyatri ve toplumsal ayrıcalık ilişkisine dair zamansız bir eleştiri olarak okunabilir.

Bu söz, Mark Twain'in ilk kez 16 Nisan 1870'te Buffalo Express'te "The New Crime" adıyla, 1875'te ise Mark Twain's Sketches, New and Old derlemesinde "A New Crime" başlığıyla yayımlanan yazısından alınmıştır. Twain yazıda, dönemin cinayet davalarında giderek sık kullanılan delilik savunmasını alaycı bir dille eleştirir.