“Mizah, açıkça öğretmeyi ve açıkça vaaz vermeyi amaçlamamalıdır; ama sonsuza dek yaşayacaksa, ikisini de yapmalıdır. Sonsuza dek derken, otuz yılı kastediyorum.”

Twain bu sözde mizahın işlevi üzerine düşünürken, didaktik sanat anlayışına karşı çıkar. Mizahın açıkça ders verme veya ahlak dersi çıkarma niyeti taşımaması gerektiğini söyler; çünkü bu tavır, mizahın en temel özelliği olan kendiliğindenliği ve hafifliği öldürür. Ancak kalıcı olmak isteyen mizah, bir şekilde öğretici ve eleştirel bir derinlik taşımak zorundadır.

Buradaki paradoks, Twain'in kaleminde ustaca kurulur: Mizahın yaşaması için hem öğretmesi hem vaaz vermesi gerekir, ama bunu gizlice, kendini belli etmeden yapmalıdır. Okur gülerken fark etmeden bir şeyler öğrenir; yoksa bir mizah eseri kısa sürede unutulup gider.

Son cümledeki "sonsuza dek" ifadesini "otuz yıl" olarak düzeltmesi ise Twain'in kendine özgü alaycılığının bir örneğidir. Bu ekleme, sanatta kalıcılık iddiasının ne kadar göreceli olduğunu gösterir. Twain, büyük sanat eserleri ve ölümsüzlük söylemi karşısındaki bu alçakgönüllü ironisiyle, okura mizahın bile zamanın aşındırıcı gücünden muaf olmadığını hatırlatır.

Söz, Twain'in ölümünden sonra 1940'ta Bernard DeVoto tarafından derlenen "Mark Twain in Eruption" başlıklı kitapta yayımlandı. Bu kitap, Twain'in daha önce yayımlanmamış sayfalarını, notlarını ve görüşlerini bir araya getiriyordu. Aynı sözün bir varyantı, J. Michael Straczynski'nin 2002 tarihli senaryo yazımı kitabında da Twain'e atfedilmişti.