“Ne renk önyargım var ne sınıf önyargım ne de inanç önyargım. Tek bilmek istediğim şey, bir insanın insan olduğudur ve bu bana yeter; daha kötüsü olamaz zaten.”

Twain bu sözde önyargısızlığını ilan eder, ancak cümleyi alışılmadık bir biçimde sonlandırır. "İnsan olduğunu bilmek yeter; daha kötüsü olamaz" diyerek, önyargıları yadsıyan eşitlikçi bir tutumu, insan doğasına dair karamsar bir nükteyle birleştirir. Buradaki ironi, ayrımcılığın her türünü reddederken bile insana dair düşük beklentisini gizlememesidir.

Bu çifte anlam Twain'in mizah anlayışının tipik bir örneğidir: Bir yanda renk, sınıf ve inanç ayrımı yapmayan bir ahlaki pozisyon, diğer yanda bu cömertliğin aslında pek de yüce bir sebep gerektirmediğini ima eden bir alaycılık. "İnsan olması yeter, çünkü zaten herkes aynı derecede kusurludur" mesajı, eşitliği bir ideale değil, ortak zaaflara dayandırır.

Söz, dönemin Amerika'sındaki ırkçılık, sınıf ayrımları ve din tartışmaları bağlamında önemlidir. Twain, özellikle kölelik karşıtı görüşleri ve ırkçılık eleştirileriyle bilinir; burada da ayrımcılığı reddederken, ahlaki üstünlük taslamayan mütevazı ama keskin bir ironi kullanır.

Söz, Twain'in Eylül 1899'da Harper's Magazine'de yayımlanan "Concerning the Jews" başlıklı denemesinden alınmıştır. Twain bu denemede antisemitizmi ve dönemin çeşitli önyargılarını tartışır, ayrımcılığın mantıksızlığını eleştirir.