“Şeytan'a karşı özel bir sevgim yok; ama en azından ona karşı bir önyargım olmadığını söyleyebilirim. Hatta adil yargılanmadığı için biraz ondan yana eğilimli bile olabilirim. Bütün dinler ona karşı kutsal kitaplar yayımlar ve hakkında en incitici şeyleri söyler, ama onun tarafını asla dinlemeyiz. Elimizde yalnızca iddia makamının kanıtları var; yine de hükmü çoktan verdik. Bana kalırsa bu usule aykırıdır. İngilizlere özgü değildir, Amerikalılara özgü değildir; Fransızlara özgüdür.”

Twain bu sözde adil yargılanma ilkesini hicivli bir alegoriyle işler. Şeytan'ı, aleyhindeki bütün delillerin tek taraflı sunulduğu, savunmasının hiç dinlenmediği bir sanık olarak tasvir eder. Bu, hukukun temel ilkesi olan "audi alteram partem" (diğer tarafı da dinle) anlayışının teolojik alana taşınmasıdır.

Twain'in asıl hedefi dinin kendisi değil, mutlak kesinliğe dayalı yargılama biçimidir. Bir kişi ya da varlık hakkında yalnızca suçlayan tarafın anlatısını dinleyip hüküm vermenin usulsüzlüğünü vurgular. Cümlenin sonundaki "Fransızlara özgüdür" ifadesi ise dönemin İngiliz-Amerikan kültüründe yaygın olan, hukukun üstünlüğünü İngiliz geleneğine atfeden ve Fransız sistemini eleştiren şakacı bir klişedir; Twain burada okuyucuyu gülümsetirken mesajını pekiştirir.

Söz, dogmatik düşüncenin ve tek taraflı anlatıların tehlikesine dair evrensel bir uyarı olarak okunabilir. Bugün de adalet, medya ve ideolojik tartışmalarda karşı tarafı dinlemeden hüküm verme eğilimine karşı geçerliliğini korur.

Söz, Twain'in Eylül 1899'da Harper's Magazine'de yayımlanan "Concerning the Jews" başlıklı denemesinden alınmıştır. Yazıda Twain, antisemitizmi eleştirirken, önyargının dinler tarihindeki yerini irdelemekte ve bu bağlamda Şeytan'ın bile adil yargılanmadığını hicvetmektedir.