“Uyumsuzlukları ve saçmalıkları dağınık, bazen amaçsız bir biçimde peş peşe sıralamak ve bunların saçmalık olduğundan masumca habersiz görünmek, benim görüşüm doğruysa, Amerikan sanatının temelidir.”

Mark Twain'in bu sözü, kuru mizah anlayışının sanatsal bir ilke gibi sunulmuş halidir. Saçma unsurları bilinçli olarak bir araya getirirken hiçbir şey olmuyormuş gibi davranan anlatıcı, dinleyicinin beklentilerini ustaca yönetir. Absürtlük ne kadar ciddiyetle sunulursa, etkisi o kadar kalıcı olur.

Twain, Amerikan mizahının bu özelliğini bir tür anlatım sanatı seviyesine çıkarır. Dağınık ve amaçsız görünüş, aslında özenle kurgulanmış bir tekniktir; anlatıcı, sözde farkında değilmiş gibi yaparak dinleyicinin zekasını harekete geçirir. Gülen kişi, saçmalığı anlatıcıdan önce fark ettiğinde kendini daha zeki hisseder ve bu keyif katlanarak artar.

Bu yaklaşımın ardında toplumsal bir gözlem de vardır: Amerikan kültüründe mizah, doğal, mütevazı ve süslemesiz olma iddiası taşır. Twain, kendi mizah anlayışını bir ulusun anlatı sanatıyla özdeşleştirir; böylece sıradan bir gözlem, geniş bir kültürel iddiaya dönüşür.

Söz, Mark Twain'in 1895 tarihli "How to Tell a Story" (Bir Hikâye Nasıl Anlatılır) adlı denemesinde yer alır. Twain burada, Amerikan mizahi anlatı biçiminin temelini açıklar; özellikle ciddi ve masum bir tavırla saçmalığı sunmanın, Amerikan hikâye anlatıcılığını Avrupa geleneklerinden ayıran bir yöntem olduğunu savunur.