“Altına duyulan o lanetli açlık, ölümlü gönülleri nelere zorlamazsın?”

Bu söz, para ve zenginlik hırsının insanı her türlü ahlaki sınırdan nasıl çekip alabileceğini anlatır. "Kutsal" olarak nitelenen açlık aslında kutsallığın tam tersidir; altın uğruna insan öldürülür, güven sarsılır, kutsal sayılan değerler hiçe sayılır. Vergilius burada altına duyulan arzuyu kutsal bir güç gibi göstererek, insanın bu güç karşısında çaresiz kalışını eleştirir: Bu hırs, ölümlü yüreklere her şeyi yaptırabilecek denli baskındır.

Sözün gücü, hem kişisel hem de toplumsal düzeyde geçerli oluşundadır. Para hırsı uğruna işlenen suçlar, savaşlar, ihanetler ve yok edilen hayatlar sözün konusudur. Altın burada yalnızca maddi zenginliği değil, aynı zamanda insanın sahip olma tutkusunu simgeler. Vergilius'un antik dünyaya seslenen bu eleştirisi, günümüzde de para hırsının yol açtığı yıkımlar karşısında neredeyse hiç kayba uğramamış bir uyarı gibidir.

Vergilius'un Aeneis destanının üçüncü kitabında, Aeneas Trakya'da karaya çıkar ve Polydoros'un mezarından çıkan seslerle karşılaşır. Priamos'un oğlu Polydoros, altınları yüzünden öldürülmüştür. Vergilius, bu olayı anlatırken altına duyulan açlığın insanları nelere sürüklediğini bu sözle sorgular.