“Başla, küçük çocuk, anneni gülümseyerek tanımaya.”

Bu dize, doğumdan hemen sonra bebeğin annesini tanıma sürecine işaret eder. Virgilius, çocuğun dünyaya gelişini ve ilk ilişkisini, yani anneyle kurulan bağı, gülümseme gibi en temel bir insan ifadesiyle anlatır. Gülümsemek burada yalnızca bir tepki değil, aynı zamanda tanımanın ve sevginin başlangıcı olarak sunulur.

Şiir bağlamında bu dize, yeni bir çağın habercisi olan çocuğun doğumunu kutsar ve insan varoluşunun en saf anını yüceltir. Virgilius, büyük kozmik anlatının içine küçük ve evrensel bir insan deneyimi yerleştirir. Böylece okur, hem dönemsel bir kehaneti hem de her insanın yaşadığı o ilk tanıma anını birlikte düşünür.

Dize, Virgilius'un Eclogae (Çoban Şiirleri) adlı eserinin dördüncü bölümünde yer alır. MÖ 37'de yazılan bu bölüm, yeni bir altın çağın başlangıcını müjdeleyen bir çocuğun doğumunu konu alır. Virgilius burada çocuğa, annesini gülümseyerek tanımaya başlaması çağrısında bulunur; dize, hem çocuğun ilk gelişim adımını hem de yeni dönemin umudunu simgeler.