“Bu girişimin önderi bir kadın.”

Bu söz, büyük bir işin ya da önemli bir cesaret gösterisinin ardında bir kadının iradesini ve liderliğini vurgular. Virgil, Dido'nun Fenike'den kaçıp Kuzey Afrika'da Kartaca'yı kurmasını anlatırken bu ifadeyi kullanır. Burada 'girişim' (factum) sözcüğü, yalnızca bir eylemi değil; göç, yerleşim ve yeni bir kent kurma gibi kolektif ve cüretkâr bir atılımı kapsar.

Antik dünyanın erkek egemen anlatı geleneğinde bir kadının böyle bir kentin kuruluşuna öncülük etmesi olağanüstü kabul edilir. Virgil, Dido'yu hem güçlü bir yönetici hem de trajik bir figür olarak resmeder. Onun liderliğini överken, aynı zamanda destanın ilerleyen bölümlerinde Aeneas'la yaşayacağı aşk ve terk edilişle hazin bir kadere sürüklenmesinin temelini de atar.

Bugün bu söz, kadınların yönetim ve kuruculuk rollerindeki görünürlüğünü vurgulayan güçlü bir ifade olarak okunabilir. Sözün değeri, bir istisna belirtmekten çok, bir kadının bir topluluğun kaderini belirlemedeki özneliğini açıkça tanımasındadır. Aynı zamanda tarihsel anlatılarda kadın failliğinin altının çizilmesine bir örnek oluşturur.

Venüs, oğlu Aeneas'a kılık değiştirerek görünür ve ona Kartaca'nın hikâyesini anlatır. Dido'nun kocası Sychaeus'un öldürülmesinin ardından Tyre'den kaçışını ve Afrika kıyısında yeni bir kent kurmasını özetlerken, Dido'nun bu büyük işin önderi olduğunu belirtir. Aeneis Kitap I, 364. dizede, Dido'dan söz edilir.