“Cesur girişimlere onay ver.”

Bu kısa dua ya da yakarış, cüretkâr ve riskli bir girişime ilahi bir gücün desteğini ister. "Annue" fiili, baş sallamayla onay verme, başıyla tasdik etme anlamına gelir ve Roma'nın dinsel dilindeki resmiyetle de uyumludur. "Audacibus coeptis" ise yalnızca "cesur işler" değil, belirsizliği göze alan, sınırları zorlayan bütün girişimleri kapsar. Virgil, buradaki çağrıyla insanın büyük işlere kalkışırken tanrısal iradenin desteğine muhtaç olduğunu kabul eder.

Dize, tarımı ve kırsal yaşamı işleyen Georgics'in açılış bölümünde yer alır. Ancak Roma düşün dünyasında en çok devlet işleri ve imparatorluğun genişlemesi bağlamında okunmuştur. Cesaret, erdem ve dindarlığın iç içe geçtiği bu görüşte, büyük başarılar yalnızca insanın çabasıyla değil, tanrıların onayladığı bir uyum içinde mümkün olur. Bu yüzden "onay vermek" edimi, toplumsal ve kozmik bir uyumun göstergesidir.

Bu ifade, Amerika Birleşik Devletleri'nin kurucu metinlerinde de alıntılanarak zamanla siyasi bir motto hâline gelmiştir. Yine de Virgil'in asıl bağlamı tarımsal bir eserdir ve buradaki anlamı, insanın doğa ve tanrılarla iş birliği içinde büyük işlere girişmesinin değerini vurgular. Bugün bu söz, büyük ve riskli hedeflere yönelen herkes için hem bir cesaret hem de bir alçakgönüllülük çağrısı olarak okunabilir: Cüretkâr ol, ama yola çıkarken daha büyük bir düzenin onayını ve desteğini unutma.

Virgil'in Georgics adlı çiftçiliği ve kırsal yaşamı işleyen eserinin I. kitabının girişinde yer alır. Şair, tanrılara seslenerek hem doğanın düzeni hem de yapacağı büyük iş için destek ister; bu dize, genç Octavianus'un yükselişi döneminde yazılan eserin dua bölümünde bulunur.