“Dedikodu, daha hızlısı olmayan bir kötülük.”

Virgil burada dedikoduyu, hızı ve yıkıcılığı bakımından eşsiz bir bela olarak tanımlar. Fama, yani söylenti ya da dedikodu, küçük bir başlangıçtan doğar, hızla büyür ve kontrol edilemez bir güce dönüşür. Virgil'in anlatımında Fama, kocaman ve ürkütücü bir yaratık gibi hayal edilir; gece gündüz durmadan hareket eder, her duyduğunu abartarak yayar. Sözün özü, kötü haberin ve dedikodunun her şeyden daha hızlı yayıldığına dair evrensel bir gözlemi ifade eder.

Bu dizede "malum" (kötülük, bela) kelimesinin kullanılması, dedikodunun sıradan bir kusur değil, insan topluluklarını zehirleyen ve telafisi güç zararlar veren bir kötülük olduğunu vurgular. Dedikodu, gerçeği çarpıtmakla kalmaz, aynı zamanda güveni yok eder, ilişkileri bozar ve çoğu zaman masum insanları hedef alır. Virgil, Fama'yı insan toplumunun ayrılmaz ve tehlikeli bir parçası olarak gösterir; çünkü bu yaratık, insanların kulak verdiği her yerde yaşar.

Bu söz, Aeneis'in dördüncü kitabının 174. dizesinden alınmıştır. Burada Virgil, Dido ile Aeneas arasındaki ilişkinin Kartaca halkı arasında hızla yayılan söylentilere dönüşmesini anlatır. Fama figürü, kişileştirilmiş bir canavar olarak tanıtılır ve bu varlık, Dido'nun onurunun zedelenmesinde ve trajik sona sürüklenmesinde önemli bir rol oynar. Robert Fagles'in çevirisinde de bu pasaj, dedikodunun denetlenemez ve yıkıcı doğasına odaklanır.