“Dostça suskunluğu içinde sessiz ay ışığının.”

Bu dize, Virgil'in Aeneis destanının ikinci kitabında, Yunanlıların Truva'ya sızma anını betimlerken geçer. Ay ışığının 'dostça suskunluğu' ifadesi, geceyi ve karanlığın içindeki sükûneti, ama aynı zamanda gizli bir eylemin sessizliğini anlatır. Doğa, sanki farkında olmadan ya da bilerek, olan bitene sessiz kalmaktadır.

Virgil burada geceyi yalnızca bir zaman dilimi olarak değil, atmosfer yaratan bir varlık gibi sunar. Ay ışığının 'dost' sıfatıyla nitelenmesi, gece hareket edenlerin gözünden dünyayı gösterir: Onlar için karanlık ve sessizlik bir örtü, bir müttefiktir. Bu, epik şiirin dramatik gerilimini artıran bir imgedir; okur, karanlığın içinde bir şeylerin yolunda gitmediğini sezer.

Bugün bu söz, bir anın içindeki gergin sessizliği, doğanın insan olaylarına kayıtsız görünüşünü ya da geceye sinen gizliliği anlatmak için kullanılabilir. Huzur ile tehdit arasındaki ince çizgiyi tek bir imgeyle yakalar: Ay ışığı sakin görünür, ama o 'dostça suskunluk' bir felaketin habercisi olabilir.

Virgil'in Aeneis adlı epik şiirinin ikinci kitabında, Truva'nın düştüğü gece Yunan askerleri tahta atın içinden çıkar ve şehri içeriden ele geçirir. Bu dize, o gece harekete geçen Yunanlıların ilerleyişini betimleyen bölümde yer alır.