“Öfke silahları sağlar.”

Bu kısa ifade, öfkenin insanı nasıl silahlandırdığını, ona savaşma gücü ve araçları verdiğini anlatır. Virgil burada 'furor' kavramını kullanır; bu, antik Roma'da yalnızca bireysel bir duygu değil, aklı devre dışı bırakan, insanı tanınmaz hale getiren kör bir güçtür. Öfke, kişinin eline silah tutuşturur ama aynı zamanda onu düşünmeden hareket etmeye iter.

Aeneis'te öfke, sık sık tanrısal ve insani düzeyde yıkımın itici gücü olarak ortaya çıkar. Juno'nun öfkesi fırtınayı, savaşı ve yıkımı tetikler. Bu dizede Virgil, öfkenin kendisinin bir tür silah kaynağına dönüştüğünü söyleyerek duygunun eyleme geçirici gücünü vurgular. Öfke bir kez ortaya çıktığında, savaş araçlarını da beraberinde getirir.

Bugün bu ifade, öfkenin yıkıcı potansiyelini anlatan evrensel bir uyarı olarak okunabilir. Bir toplum ya da birey öfkeye kapıldığında, şiddetin araçlarını bulmakta zorlanmaz; asıl mesele bu duygunun nasıl yönetileceğidir. Virgil'in formülasyonu, akıl yitirildiğinde geriye kalanın çıplak şiddet olduğunu ima eder.