“Eğer küçük şeyleri büyüklerle karşılaştırmak caizse.”

Bu ifade, şairin alçakgönüllü bir tonla büyük konulara yaklaşırken okurdan izin istediği bir ara sözdür. Vergilius, kendi şiirindeki bir durumu ya da kendi dönemindeki bir olayı, mitolojik veya tarihsel açıdan çok daha büyük ve görkemli sayılan bir örnekle kıyaslarken, bu karşılaştırmanın orantısız olabileceğinin farkında olduğunu gösterir. "Parva" (küçük şeyler) ile "magnis" (büyük şeyler) arasındaki bu gerilim, hem bir tevazu jestidir hem de şairin kendi konusunu yüceltmek için başvurduğu bir benzetme aracını meşrulaştırma çabasıdır. Bu tür ifadeler, didaktik şiir geleneğinde şairin okuruyla kurduğu medeni bir sözleşme gibidir: Okur, küçük ile büyük arasında kurulacak benzetmenin sınırlılığını bilir; ancak yine de bu benzetmeden bir hakikat payı çıkarılabileceğini kabul eder. Aynı zamanda bu söz, edebî sanatın doğasına dair bir ipucu taşır. Şiir, çoğu zaman küçük olanın içinde büyük olanın izini sürer; bir arı kovanı, bir devletin işleyişini; bir çiftçi, bir kahramanı hatırlatabilir. Vergilius, bu karşılaştırma hakkını okurundan ve geleneğinden alarak, kırsal yaşamın sıradan görünen ayrıntılarını evrensel bir çerçeveye taşır. Böylece ifade, yalnızca bir geçiş sözü değil, şiirin bütünündeki büyük ile küçük arasındaki anlam bağını gösteren bir anahtar gibidir.

Bu ifade, Georgics'in IV. kitabının 176. dizesinden alınmıştır. Vergilius, bal arılarının toplumsal düzenini, çalışkanlığını ve kovan yaşamını ayrıntılı biçimde anlatırken, arıların küçük dünyasını Kyklopları ve doğanın büyük işleyişini anlatan görkemli örneklerle karşılaştırır. Bu karşılaştırmayı yaparken, küçük şeyleri büyüklerle kıyaslamanın uygun olup olmadığını okura sorarcasına bu ara sözü kullanır. Aynı ifadenin bir benzeri, daha önce Eclogues adlı çoban şiirlerinin birinci eklogunda da geçer.